Siedem trybów gamy durowej - wyjaśnienie

Tryby mają opinię czegoś tajemniczego, ale idea jest prosta: jeśli weźmiesz siedem dźwięków gamy durowej i potraktujesz inny dźwięk jako "dom", otrzymasz inną gamę z własnym nastrojem. Dźwięków jest siedem, więc trybów też siedem.

Ta lekcja pokazuje dwa sposoby myślenia o trybach, jeden dźwięk nadający każdemu z nich charakter, jak uszeregować je od jasnych do ciemnych oraz które akordy ożywiają każdy tryb. Powinieneś już znać gamę durową i gamę molową naturalną.

Siedem trybów w skrócie

Zacznijmy od C-dur: C D E F G A H. Graj te same białe klawisze, ale zaczynaj i kończ kolejno na każdym dźwięku:

Tryb joński to po prostu gama durowa, a eolski to gama molowa naturalna. Pozostałe pięć to "nowe" brzmienia.

Popularna mnemotechnika kolejności: Jak Dobrze Frygować, Liczyć, Miksować, Elegancko Lokować (J, D, F, L, M, E, L).

Dwa sposoby myślenia o trybach

1. Myślenie względne (pochodne)

Powyższa tabela to myślenie względne: każdy tryb wywodzi się z macierzystej gamy durowej. D dorycki to "C-dur zaczynające się na D". Aby znaleźć dowolny tryb, zapytaj, do której gamy durowej należy:

• Dorycki zbudowany jest na drugim stopniu, więc E dorycki pochodzi z D-dur: E Fis G A H Cis D.
• Miksolidyjski zbudowany jest na piątym stopniu, więc A miksolidyjski pochodzi z D-dur: A H Cis D E Fis G.
• Lidyjski zbudowany jest na czwartym stopniu, więc B lidyjski pochodzi z F-dur: B C D E F G A.

To szybki sposób na znalezienie dźwięków, zwłaszcza na gitarze, gdzie możesz wykorzystać znane już układy gamy durowej.

Niebezpieczeństwo: jeśli grasz "układy C-dur" na akordzie d-moll, nie słysząc D jako domu, to po prostu grasz C-dur. Tryb brzmi jak tryb tylko wtedy, gdy harmonia pod spodem ustala jego podstawę.

2. Myślenie paralelne (jednoimienne)

Myślenie paralelne porównuje każdy tryb z gamą durową lub molową od tego samego dźwięku. Wszystkie siedem trybów od C:

Myślenie paralelne to sposób, w jaki tryby się słyszy: miksolidyjski to "dur z obniżoną septymą", dorycki to "moll z jasną sekstą". Myślenie względne służy do szybkiego znajdowania dźwięków, a paralelne do zrozumienia brzmienia.

Dźwięk charakterystyczny każdego trybu

Każdy tryb ma jeden dźwięk, który odróżnia go od najbliższego krewnego, czyli gamy durowej lub mollu naturalnego. Podkreślaj ten dźwięk w melodiach, a wyraźnie usłyszysz tryb.

Posłuchaj samego doryckiego. Zwróć szczególnie uwagę na H, czyli czystą szóstkę, którą moll naturalny obniżyłby do B:

Kolejność jasności

Jeśli ułożysz tryby od tego samego dźwięku od najjaśniejszego do najciemniejszego, pojawi się zgrabny wzór: każdy krok obniża dokładnie jeden dźwięk o półton.

1. Lidyjski - 1 2 3 #4 5 6 7
2. Joński - obniż #4 do 4
3. Miksolidyjski - obniż 7 do b7
4. Dorycki - obniż 3 do b3
5. Eolski - obniż 6 do b6
6. Frygijski - obniż 2 do b2
7. Lokrycki - obniż 5 do b5

Po powrocie #4 do 4 dźwięki są obniżane w kolejności 7, 3, 6, 2, 5. Od C oznacza to B, Es, As, Des, Ges - dokładnie kolejność bemoli w znakach przykluczowych, poruszająca się po kole kwintowym. Zagraj wszystkie siedem od tego samego dźwięku, jeden po drugim, a usłyszysz, jak muzyka stopniowo ciemnieje.

C lidyjski - najjaśniejszy tryb

C lokrycki - najciemniejszy tryb

Akordy, na których gra się tryby

Tryb potrzebuje harmonii, która potwierdza jego podstawę i najlepiej zawiera jego dźwięk charakterystyczny. Podstawowym dopasowaniem jest akord septymowy zbudowany na danym stopniu gamy macierzystej:

Kluczem są dwuakordowe pętle. Sam statyczny akord jest niejednoznaczny; drugi akord dodaje dźwięk charakterystyczny:

• W doryckim akord IV jest durowy (F w C doryckim zawiera A, czyli czystą szóstkę).
• W miksolidyjskim akord bVII (B) zawiera b7.
• W lidyjskim akord II jest durowy (D w C lidyjskim zawiera Fis, czyli #4).

Wypróbuj pętlę miksolidyjską i improwizuj na niej w G miksolidyjskim:

A teraz pętla dorycka: w tonacji C-dur akordy ii i V (d-moll i G) sprawiają, że D brzmi jak dom, jeśli zaczynasz i kończysz na d-moll.

Na basie

To bas decyduje, jaki tryb słyszy słuchacz. Nad tymi samymi akordami z białych klawiszy linia basowa, która wciąż wraca do D, sprawia, że muzyka brzmi jak D-dorycki; ta, która wraca do G, brzmi jak G-miksolidyjski. Dlatego w modalnym vampie graj primę na mierze 1 prawie w każdym takcie, a dźwięku charakterystycznego używaj w wypełnieniach i dźwiękach przejściowych, zamiast go przetrzymywać.

W D-dorycki charakterystyczną sekstę wielką (H) znajdziesz na strunie 4, progu 7, lub na strunie 2, progu 9. Poznaj tryb na całym gryfie:

Więcej o pozycjach i liniach modalnych w lekcji gamy i tryby na basie.

Ćwiczenia

1. Zapisz wszystkie siedem trybów G-dur (G joński, A dorycki, H frygijski, C lidyjski, D miksolidyjski, E eolski, Fis lokrycki). Następnie zapisz wszystkie siedem trybów od D, myśląc paralelnie, i nazwij każdą macierzystą gamę durową.
2. Nagraj burdon jednoakordowy lub dwuakordową pętlę z tabeli, a następnie improwizuj, używając wyłącznie pasującego trybu. Na mocnych częściach taktu ląduj na dźwięku charakterystycznym.
3. Zagraj powoli kolejność jasności od jednego dźwięku (od lidyjskiego do lokryckiego) i śpiewaj razem z nią.
4. Nazwij tryb: gama zawiera A H Cis D E Fis G, a domem jest A. (Odpowiedź: A miksolidyjski.)

Narzędzia i dalsza nauka:

• Poznaj każdy tryb na gitarze, basie lub ukulele w eksploratorze gam - na przykład D dorycki, E frygijski, F lidyjski, G miksolidyjski i H lokrycki.
• Twórz podkłady-pętle w odtwarzaczu progresji.
• Usłysz różnicę między trybami w trenerze słuchu.
• Gitarzyści: zbuduj układy dzięki pozycjom gamy durowej; basiści: gama durowa na basie.
• Wydrukuj tabelę wzorów gam.
• Powiązane lekcje: gama durowa, gamy molowe, akordy septymowe, harmonia diatoniczna.